هر روش دم‌آوری روی زمین، از یک دم‌آوری چکه‌ای (Pour-over) ساده گرفته تا دستگاه اسپرسوساز تحت فشار بالا، به طور اساسی به گرانش وابسته است. گرانش آب را به سمت پایین و از میان سابه‌ی قهوه عبور می‌دهد و گرانش است که مایع عصاره‌گیری‌شده (Extracted) را به شکلی ایمن در کف فنجان نگه می‌دارد. اما در محیط ریزگرانش (Microgravity) ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS)، این قوانین فیزیکی فرو می‌پاشند.
بدون گرانش، آب داغ از میان بستر قهوه عبور نخواهد کرد؛ بلکه صرفاً به شکل یک گوی شناور و بسیار خطرناک از مایعی سوزان، به دور آن جمع می‌شود. برای حل این مشکل، مهندسان هوافضا و کارشناسان قهوه ایتالیایی با همکاری یکدیگر دستگاه «ایس‌پرسو» (ISSpresso) را طراحی کردند.
این دستگاه به شدت بر کنترل فشار و خاصیت مویینگی (Capillary action) متکی است. آب با استفاده از سیستم‌های پیچیده دینامیک سیالات (Fluid dynamics) که فقدان گرانش را نادیده می‌گیرند، با فشار از میان یک کپسول عبور داده می‌شود. اما چالش فنجان همچنان پابرجا بود. در فضا، اگر قهوه را در یک ماگ معمولی بریزید، به دلیل کشش سطحی (Surface tension) از دیواره‌ها بالا رفته و در هوا شناور می‌شود.
برای مقابله با این پدیده، فضانوردان از «فنجان‌های فضایی» ویژه‌ای استفاده می‌کنند که دارای زوایای داخلی تندی هستند. این هندسه خاص و تیز، از خاصیت مویینگی بهره می‌برد و مایع را به شکلی ایمن به سمت دهان فضانورد هدایت می‌کند. دم‌آوری قهوه در فضا، نمونه‌ای شگفت‌انگیز و حدی از مهندسی است؛ جایی که یک آیین ساده صبحگاهی به نبردی تمام‌عیار با قوانین فیزیک تبدیل می‌شود.
