کافی است در طول یک جلسه کنترل کیفیت (Quality Control) قدم به هر کارگاه برشته‌کاری (Roastery) قهوه بگذارید تا هیاهویی از صداهای بلند و تند هورت کشیدن (Slurping) قهوه را بشنوید. برای افراد ناآشنا، این کار بی‌ادبانه به نظر می‌رسد؛ اما برای یک متخصص ارزیابی حسی (Sensory Evaluation)، این رفتار یک تمرین ضروری در حوزه آیرودینامیک کاربردی است.
جوانه‌های چشایی (Taste Buds) انسان نسبتاً ابتدایی هستند و تنها می‌توانند دسته‌های اصلی طعم مانند شیرینی، ترشی، شوری، تلخی و اومامی (Umami) را شناسایی کنند. بخش عمده‌ای از آنچه ما به عنوان «طعم‌مایه» (Flavor) درک می‌کنیم — یعنی نت‌های یاس، ترنج، بلوبری یا شکلات تلخ — در واقع در پیاز بویایی (Olfactory Bulb) رخ می‌دهد که در بخش بالایی حفره بینی قرار دارد.
وقتی یک متخصص، قهوه را از قاشق کاپینگ (Cupping Spoon) هورت می‌کشد، به طور عمدی مایع را هواپاشی (Aspirate) می‌کند. با مکش ناگهانی و سریع هوا، قهوه به صورت آیروسل (Aerosol) یا ذرات معلق در هوا درآمده و به قطرات بسیار ریزی تبدیل می‌شود که تمام سطح کام را می‌پوشانند. مهم‌تر از آن، این جریان سریع هوا، ترکیبات معطر فرار (Volatile Aromatic Compounds) را از پشت گلو به سمت بالا (بویایی پس‌دهانی یا Retronasal Olfaction) و مستقیماً به سمت پیاز بویایی هدایت می‌کند.
بدون هورت کشیدن، قهوه صرفاً روی زبان جاری می‌شود و ظریف‌ترین و پیچیده‌ترین داده‌های عطری آن ناشناخته باقی می‌مانند. این امر یادآور آن است که چشیدن قهوه، همان‌قدر که به مایع درون فنجان مربوط است، به جریان هوا و بخار نیز بستگی دارد.
