قهوه ترک
یکی از قدیمی‌ترین روش‌های دم‌آوری در جهان، که به دلیل غلظتِ فیلترنشده و هنر ظریف حفظ فوم (کف) شهرت دارد.
آماده‌سازی
آب، قهوه بسیار ریز آسیاب شده و شکر (در صورت استفاده) را درون جذوه بریزید. سطح آب باید دقیقاً تا زیر گردنِ جذوه برسد تا فضای کافی برای انبساط فوم وجود داشته باشد.
ترکیب اولیه
پیش از قرار دادن روی حرارت، مخلوط را به خوبی هم بزنید تا مطمئن شوید قهوه کاملاً خیس خورده و شکر حل شده است. پس از قرار دادن جذوه روی حرارت، دیگر نباید آن را هم بزنید، زیرا این کار ساختار فوم را از بین می‌برد.
حرارت‌دهی کنترل‌شده
جذوه را روی حرارت کم تا متوسط-رو-به-پایین قرار دهید. به دقت آن را زیر نظر بگیرید. قهوه به آرامی گرم می‌شود و یک حلقه تیره از فوم شکل گرفته و به سمت داخل جمع می‌شود.
بالا آمدن فوم
با نزدیک شدن دما به نقطه جوش (حدود ۹۰ تا ۹۴ درجه سانتی‌گراد)، فوم به سرعت به سمت لبه جذوه بالا می‌آید. درست پیش از آنکه قهوه سرریز شود، بلافاصله جذوه را از روی حرارت بردارید. جوشیدن قهوه باعث از بین رفتن فوم و ایجاد طعم‌های خشن و سوخته می‌شود.
سرو
قهوه را با دقت درون فنجان بریزید تا فوم غلیظ روی نوشیدنی را بپوشاند. اجازه دهید فنجان ۱ تا ۲ دقیقه بدون حرکت بماند تا سابه‌های ریزِ قهوه پیش از نوشیدن، در ته فنجان ته‌نشین شوند.
قهوه ترک بیشتر از آنکه به نوع خاصی از دانه قهوه اشاره داشته باشد، یک روش باستانی و محترم دم‌آوری است که قدمت آن به امپراتوری عثمانی بازمی‌گردد. ویژگی بارز آن عدم فیلتراسیون است؛ قهوه تا حد یک پودر میکروسکوپی آسیاب شده، مستقیماً با آب مخلوط می‌شود و در حالی که تفاله‌ها هنوز در فنجان هستند سرو می‌گردد. این امر بادی (بافت) بسیار سنگین و پایانی قدرتمند و ماندگار ایجاد می‌کند.
نشانه یک قهوه ترک اصولی، وجود لایه‌ای ضخیم و یکدست از فوم (Köpük) روی سطح آن است. دستیابی به این نتیجه نیازمند مدیریت دقیق حرارت است. اگر حرارت خیلی زیاد باشد، قهوه به طور ناگهانی می‌جوشد، فوم فرو می‌ریزد و عطرهای ظریف آن بیش‌ازحد عصاره‌گیری (Over-extract) می‌شوند. اگر حرارت خیلی کم باشد، عصاره‌گیری زمان زیادی می‌برد و منجر به فنجانی تخت و تلخ می‌شود. این یک روش دم‌آوری است که نیازمند صبر، مشاهده و احترام به سنت است.