هنگامی که قهوه برای اسپرسو به صورت ریز آسیاب (Grind) می‌شود، الکتریسیته ساکن و رطوبت باعث می‌شوند که ذرات میکروسکوپی به هم بچسبند و کلوخه‌ها (Clumps) را تشکیل دهند. اگر این کلوخه‌ها دست‌نخورده باقی بمانند و در پرتافلتر (Portafilter) فشرده (Tamp) شوند، نواحی با چگالی متفاوتی را در بستر قهوه (Coffee Bed) ایجاد می‌کنند.
هنگامی که ۹ بار فشار آب به این بستر ناهموار برخورد می‌کند، آب به طور تهاجمی از کنار کلوخه‌های متراکم عبور کرده و به سمت نواحی شل‌تر هجوم می‌آورد. این پدیده کانال‌کشی موضعی (Channeling)، به طور همزمان منجر به بیش‌عصاره‌گیری (Over-extraction) شدید و کم‌عصاره‌گیری (Under-extraction) در یک فنجان می‌شود.
اینجاست که تکنیک توزیع ویس (Weiss Distribution Technique یا WDT) وارد میدان می‌شود. این تکنیک که در سال ۲۰۰۵ توسط جان ویس (John Weiss)، استاد علوم کامپیوتر ابداع شد، در ابتدا شامل هم زدن پودر قهوه در پرتافلتر با یک سوزن کالبدشکافی بود. امروزه، ابزارهای WDT دارای چندین سوزن طب سوزنی فوق‌العاده نازک (معمولاً ۰.۳ تا ۰.۴ میلی‌متر) هستند.
ابزار WDT با هم زدن عمیق پودر قهوه پیش از فشرده‌سازی، میکروکلوخه‌ها را به طور فیزیکی خرد کرده و چگالی کل بستر قهوه را یکدست (Homogenize) می‌کند. پک (Puck) حاصل مقاومت یکنواختی در برابر آب تحت فشار ارائه می‌دهد. این یک مثال برجسته از این موضوع است که چگونه یک ابزار آنالوگ بسیار ساده که فقط چند دلار قیمت دارد، می‌تواند یک مسئله پیچیده در دینامیک سیالات را حل کند و سقف عصاره‌گیری (Extraction) یک دستگاه اسپرسوساز ده‌هزار دلاری را به شدت ارتقا دهد.
