ما درباره اندازه آسیاب (Grind Size) با اصطلاحات واحدی صحبت می‌کنیم — «متوسط-ریز» (Medium-fine) یا «درشت» (Coarse) — اما این یک میانبر زبانی است. هنگامی که یک دانه قهوه برشته‌شده و ترد از میان تیغه‌های فولادی (Burrs) عبور می‌کند، به‌طور مرتب به مکعب‌های یکنواخت برش نمی‌خورد؛ بلکه خرد می‌شود. این خرد شدن، طیف وسیعی از اندازه‌های ذرات، از جمله گرد و غبار میکروسکوپی معروف به «ذرات ریز» یا فاینز (Fines) را ایجاد می‌کند.
فاینزها (Fines) هم‌زمان هم دشمن و هم معمار قهوه شما هستند. از آنجا که آن‌ها بسیار کوچک هستند، ساختار سلولی‌شان کاملاً در معرض دید قرار دارد. آب داغ طعم را تقریبا به صورت آنی از فاینزها (Fines) عصاره‌گیری می‌کند. در اسپرسو (Espresso)، این فاینزها (Fines) ضروری هستند؛ آن‌ها از میان کیک قهوه (Puck) عبور کرده، جریان آب را تا حدی مسدود می‌کنند تا فشار لازم معادل ۹ بار (Bars of pressure) ایجاد شود و بادی (Body) شربت‌مانندی که با این نوشیدنی مرتبط است، شکل بگیرد.
با این حال، در قهوه دمی (Filter coffee)، فاینزها (Fines) بسیار دردسرساز هستند. آن‌ها به سرعت بیش از حد عصاره‌گیری (Over-extraction) می‌شوند و طعمی تلخ و گس (Astringency) به فنجان اضافه می‌کنند. علاوه بر این، آن‌ها به ته فیلتر کاغذی مهاجرت کرده، منافذ میکروسکوپی را پر می‌کنند و باعث کند شدن یا توقف ریزش آب (Drawdown) می‌شوند.
آسیاب‌های رده‌بالا (High-end grinders) گران‌قیمت هستند، نه به این دلیل که فاینزها (Fines) را از بین می‌برند — چرا که بیولوژی این کار را غیرممکن می‌سازد — بلکه به این دلیل که آن‌ها را به حداقل می‌رسانند. مدیریت فاینزها (Fines) از طریق ریختن دقیق آب (Pouring) و انتخاب هندسه درست آسیاب، نبرد نامرئی است که در هر بار دم‌آوری دستی (Manual brew) انجام می‌شود.
