ایتالیا واژگان پایه قهوه مدرن را به جهان هدیه داد؛ واژه‌هایی چون اسپرسو (Espresso)، ماکیاتو (Macchiato)، کاپوچینو (Cappuccino) و باریستا (Barista). با این حال، هنگامی که جنبش قهوه تخصصی موج سوم (Third Wave) سراسر جهان را درنوردید، تا حد زیادی از سبک کلاسیک ایتالیایی عبور کرد و حتی در بسیاری از موارد، آشکارا علیه آن برخاست.
در فرهنگ سنتی قهوه ایتالیا، اسپرسو موضوعی برای تحلیل‌های فکری طولانی‌مدت نیست، بلکه یک ضرورت روزمره و سریع است. یک شات کلاسیک ایتالیایی که ایستاده پشت پیشخوان‌های فلزی و به قیمت یک یورو نوشیده می‌شود، معمولاً ترکیبی (Blend) سنگین با برشته‌کاری تیره (Dark roast) است که اغلب دانه‌های روبوستا (Robusta) را در خود جای داده تا کرمای (Crema) غلیظ و تلخی عمیق و شکلاتی ایجاد کند؛ تلخی خاصی که به‌خوبی بر طعم شیر و شکر غلبه می‌کند.
در مقابل، جنبش مدرن قهوه تخصصی (Specialty coffee) ارزش ویژه‌ای برای دانه‌های صد درصد عربیکا (Arabica)، برشته‌کاری‌های روشن (Light roasts) و طعم‌یادهای اسیدی، درخشان و تک‌خاستگاه (Single-origin) قائل است. از نظر بسیاری از سخت‌گیران قهوه تخصصی، اسپرسوی ایتالیایی بیش از حد برشته شده (Over-roasted) و تلخ است. در مقابل، از دیدگاه ایتالیایی‌های سنتی، اسپرسوی تخصصی ترش، رقیق و بیش از حد وسواس‌گونه است.
این تقابل فرهنگی نشان‌دهنده تفاوت در فلسفه نگاه به قهوه است. موج سوم، قهوه را به عنوان یک محصول کشاورزی می‌نگرد که باید مانند یک نوشیدنی ناب چشیده و ارزیابی شود؛ در حالی که سنت ایتالیایی، قهوه را یک آیین اجتماعی و ریتمی آرامش‌بخش و همیشگی در زندگی روزمره می‌داند.
