اگر چشمان خود را ببندید و به صدای ریختن آب از کتری توسط یک باریستا گوش فرا دهید، احتمالاً می‌توانید تشخیص دهید که آن آب سردِ شیر است یا در آستانهٔ جوشیدن. این یک مهارت آکوستیک ناخودآگاه است که بیشتر انسان‌ها از آن برخوردارند؛ مهارتی که تماماً در دینامیک سیالات و ویژگی‌های فیزیکی مولکول‌ها ریشه دارد.
راز این پدیده در گرانروی یا ویسکوزیته (Viscosity) نهفته است. آب سرد به‌طور چشمگیری ویسکوزتر از آب داغ است. هنگامی که آب سرد ریخته می‌شود، چگالی بالاتر و غلظت ساختاری آن باعث می‌شود تا در قالب قطراتی بزرگ‌تر و سنگین‌تر سقوط کند. با برخورد این جریان به سطح فنجان، صدایی بم‌تر و با فرکانس پایین‌تر تولید می‌شود.
هنگامی که آب برای عصاره‌گیری قهوه تا دمای نزدیک به جوش حرارت می‌بیند، انرژی گرمایی موجب حرکت سریع‌تر مولکول‌ها شده و ویسکوزیته مایع را به شکل چشمگیری کاهش می‌دهد. آب داغ رقیق‌تر و روان‌تر است؛ بنابراین با روانی بیشتری جریان می‌یابد و در لحظهٔ برخورد به قطرات بسیار ریزتری متلاشی می‌شود که نتیجهٔ آن، نمایهٔ صوتیِ زیرتر، شفاف‌تر و متمایز است.
این دماسنج شنیداری یادآور ظریفی است که نشان می‌دهد دم‌آوری قهوه صرفاً یک کنش بصری یا چشایی نیست؛ بلکه فرایندی فیزیکی و تماماً چندحسی است که در آن حتی بسامد صدای ریزش آب، میزان آمادگی برای عصاره‌گیری را اعلام می‌کند.
