در عصر مدرن قهوه تخصصی (Specialty Coffee)، ما به دقت بالای خود می‌بالیم. ما مقدار قهوه مصرفی (Dose) خود را با استفاده از ترازوهای دیجیتالِ سریع، تا دهمِ گرم اندازه‌گیری می‌کنیم. اما قرن‌ها پیش از ظهور این فناوری، لودویگ فان بتهوون، آهنگساز نامدار، روش افراطی و منحصربه‌فرد خود را برای کنترل عصاره‌گیری (Extraction) به کار می‌بست.
به گفته آنتون شیندلر (Anton Schindler)، زندگی‌نامه‌نویس او، آیین صبحگاهی بتهوون تغییرناپذیر بود. او برای هر فنجان، دقیقاً ۶۰ دانه قهوه می‌خواست. او هرگز به حدس و گمان اتکا نمی‌کرد، بلکه دانه‌ها را تک‌تک می‌شمرد تا مطمئن شود که مقدار قهوه مصرفی (Dose) کاملاً دقیق است.
اگر امروز ۶۰ دانه قهوه عربیکا (Arabica) با اندازه متوسط را وزن کنیم، به وزنی در حدود ۸ تا ۱۰ گرم می‌رسیم؛ مقداری کاملاً معقول برای یک فنجان قهوه غلیظ و قوی که تقریباً با نسبت‌های استاندارد سبد اسپرسو در عصر حاضر برابری می‌کند.
این رفتار، تلاقی شگفت‌انگیزی میان نبوغ خلاقانه و نیاز انسان به یک آیین ساختاریافته را به تصویر می‌کشد. برای مردی که ذهنش همواره در آشوب سمفونی‌های باشکوه و ناشنواییِ تدریجی غوطه‌ور بود، عمل فیزیکی، ملموس و پیش‌بینی‌پذیرِ شمارش دقیق ۶۰ دانه قهوه، لحظه‌ای از کنترل مطلق و آیینی آرامش‌بخش را به ارمغان می‌آورد.
