اولین ریزش آب در هر روش دم‌آوری دستی، همواره مسحورکننده‌ترین بخش آن است. به محض برخورد آب با سابه‌های خشک قهوه، بستر متورم می‌شود، حباب می‌زند و به سمت بالا اوج می‌گیرد. این پدیده که با نام شکوفایی (Bloom) شناخته می‌شود، اگرچه از نظر بصری خیره‌کننده است، اما کارکردی کاملاً بنیادین و عملکردی دارد.
در طول فرایند برشته‌کاری (Roast)، حرارت شدید کربوهیدرات‌های پیچیده درون دانه قهوه را تجزیه کرده و مقادیر قابل‌توجهی دی‌اکسید کربن تولید می‌کند. بخش عمده‌ای از این گاز درون ساختار سلولی دانه به دام می‌افتد. هنگامی که قهوه را آسیاب می‌کنید و آب داغ را به آن می‌افزایید، رهایش این دی‌اکسید کربنِ محبوس را با شدتی شتابان سرعت می‌بخشید.
شکوفایی در واقع کنشی از جنس جایگزینی و جابه‌جایی است. اگر تمام آبِ دم‌آوری را یک‌باره و بدون دادن فرصت برای شکوفایی به قهوه اضافه کنید، گاز در حال گریز، فعالانه آب را پس می‌زند و مانع از نفوذ آن به ماتریس سلولی و حل کردن ترکیبات طعمی می‌شود. با ریختن مقدار کمی آب (معمولاً دو برابر وزن پودر قهوه) و صبوری برای مدت ۳۰ تا ۴۵ ثانیه، به گاز فرصت می‌دهید تا بستر را تخلیه کند.
تنها پس از بازدمِ بستر قهوه است که آب می‌تواند رسالت واقعی خود را به‌عنوان یک حلال آغاز نماید. شکوفایی، مکثِ ضروری میان آماده‌سازی و عصاره‌گیری (Extraction) است.
